ایران پیشینهای طولانی در جنبشهای اعتراضی با هدف دستیابی به تغییرات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد. از قیام بابها در اواسط قرن نوزدهم میلادی علیه خشونت و اذیت و آزار مذهبی گرفته تا اعتراضات سراسری اواخر دهه ۱۹۷۰ که به پایان نظام پادشاهی منجر شد، ایرانیان بارها برای ابراز نارضایتی و مطالبه حقوق خود به خیابانها رفتهاند. ماههای پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ نیز شاهد اعتراضات گستردهای علیه استقرار حکومت دینی و انحصار قدرت در دست رهبران انقلاب بود. شهروندان به حجاب اجباری، خشونت سیاسی، سانسور، تبعیض مذهبی و سلب حق مشارکت سیاسی و تعیین سرنوشت خود اعتراض کردند. با وجود بهای سنگینی که معترضان و خانوادههایشان پرداختند، این اعتراضات در اشکال گوناگون، بیش از چهار دهه ادامه یافته است. جمهوری اسلامی پیوسته با سیاستهای تنبیهی و خشونت، از جمله قتلهای سیستماتیک و خودسرانه، پاسخ داده است. این صفحه و نقشه تعاملی آن با مستندسازی صدها اعتراض در طول بیش از ۴۶ سال، در پی پر کردن شکاف بزرگی در شناخت و ثبت این اعتراضات است. بنیاد عبدالرحمن برومند یاد و خاطره قربانیان خشونت دولتی را گرامی میدارد، نارضایتیهایی که ایرانیان را به اعتراض وا میدارد را برجسته میکند، انکار نظاممند حق اعتراض توسط حکومت را آشکار میسازد و حقوق شناخته شده بینالمللی برای آزادی تجمع و آزادی بیان را تشریح میکند.
