ما روزنامه نگاران باید دیکتاتوری را چه در هیأت تاج و تخت ، چه در جامه مذهبی، چه در اونیفورم نظامی و یا هر لباس دیگر نپذیریم و محکم بگوییم نه. روزنامه نگار باید خودکامگی واستبداد را در هر لباسی، یا هر ایدئولوژی و هر مرامی رد کند.

شاپور بختیار (۱۲۹۳-۱۳۷۰)، آخرین نخست وزیردوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی (۱۲۹۸-۱۳۵۹)، از رجال سیاسی ایران بود که به مبانی سوسیال دموکراسی اعتقاد داشت . وی در عین حال با استبداد سلطنتی و با دین‌سالاری آیت الله خمینی مخالف بود. شاپور بختیار حقوقدان بود و در رشته ی علوم و فلسفه ی سیاسی دکترا داشت. وی از پیروان دکتر محمد مصدق و یکی از رهبران حزب ایران وجبهه ی ملی ایران بود و در دوران حکومت دکتر مصدق (۱۳۳۰-۳۲) معاونت وزارت کار را به عهده داشت. پادشاه، به رغم اینکه بختیار را از مخالفین سر سخت خود می دانست و وی سال ها در زندان های رژیم به سر برده بود، در آخرین تلاشش برای حفظ نظام شاهنشاهی از او خواست که زمام امور مملکت را به دست بگیرد و مقام نخست وزیری را بپذیرد. بختیار که ایران را در خطر یک دیکتاتوری جدید می دید، مقام نخست وزیری را به این امید پذیرفت که شاید بتواند با استقرار حکومت قانون و اعاده ی حقوق دموکراتیک، گذار به دموکراسی را تسهیل و تضمین نماید. در دوران حکومت دو ماهه‌اش، بختیار سازمان امنیت و اطلاعات کشور را منحل، همه ی زندانیان سیاسی را آزاد و آزادی مطبوعات را تأمین نمود. او به هموطنانش در مورد ظهور یک حکومت خودکامه‌ی دینی هشدار داد. حکومت بختیار در پی شورش طرفداران آیت الله خمینی، روز ۲۲ بهمن ماه ۱۳۵۷ سرنگون شد. وی پس از پنج ماه زندگی مخفیانه در ایران به پاریس رفت و نهضت مقاومت ملی ایران را در مخالفت با جمهوری اسلامی و با هدف تأسیس یک دموکراسی غیر مذهبی در ایران تأسیس نمود و رهبری اش را به عهده گرفت.

بختیار روز ۱۵ مردادماه ۱۳۷۰ در منزلش در حومه پاریس توسط مأمورین جمهوری اسلامی به قتل رسید.