|
حقوق بشر و دموکراسی برای ایران
|
|
خبرنامه/تازه هاترس و سکوت: سی امین سالگرد انفجار سفارتخانه ایالات متحده آمریکا در بیروتساعت یک و پنج دقیقه بعد از ظهر روز ۲۹ فروردین ۱۳۶۲، کامیونی با بیش از ٩٠٠ کیلو مواد منفجره به ساختمان اصلی سفارت آمریکا در بیروت کوبید. انفجاری مهیب تمامی ساختمان هفت طبقه سفارتخانه را ویران کرد. بخش مرکزی سفارت فروریخت و ۶۳ کشته و دست کم ۱۲۰ زخمی بر جای گذاشت. با گذشت سی سال از این واقعه، تردیدی در مورد نقش و مسئولیت جمهوری اسلامی ایران در حمله به سفارت باقی نماندهاست. با این حال، عواملی همچون وحشت، بی تفاوتی، و نیز مصالح سیاسی، تلاش های انجام گرفته برای گفتگو با قربانیان و یا رفع ابهامهای موجود در جزئیات ارائه شده توسط کارشناسان را تحت الشعاع قرار داده است. بیشتر قربانیان بمبگذاری سفارت، آمریکایی نبودند و اغراق آمیز نیست اگر بگوییم چندان علاقه ای برای شناخت این قربانیان و نوشتن در باره آنان دیده نشده است. آگاهی یافتن از این که غازی قبوط ۲۷ ساله، جوان شیعه مذهبِ اهل جنوب لبنان، فارغ التحصیل از یک انستیتوی آشپزی و کارمند شرکت کیترینگی (ارائه کننده خدمات غذایی و آشپزی) که کافه تریای سفارت را اداره می کرد، و به شنا و فوتبال علاقه داشت، کار ساده ای نبود. همینطور است مورد آنطوان ابی نجم، متولد شهر دمشق سوریه، کارمند ۵۴ ساله سفارت و دارای پنج فرزند، که با یک لبنانی ازدواج کرده بود. ابی نجم، مردی مهربان و خانواده دوست بود که دوست داشت با خرید شیرینی همسرش را غافلگیر و خوشحال کند، حتی زمانی که اوضاع مالی خوبی نداشت. ممکن است به نظر بیاید که با پنهان کاری و سکوت در بارۀ جنایاتی همچون بمبگذاری سفارت بتوان از تکرار آن پیشگیری کرد. این امّا توهمی بیش نیست. واقعیت این است که در خلال دهه متعاقب این بمبگذاری، سران جمهوری اسلامی بارها و بارها از بمبگذاری و هدف قرار دادن غیر نظامیان، به منظور پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود، استفاده کردهاند. و حتا به موفقیت هایشان در لبنان مباهات نیز میکنند. |
سرگذشتی از یادبود
|
کتابخانه حقوق بشر و دموکراسیتازه ترین مطالب این مجموعه — ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۲:
ایران در آیینه نقداین مجموعه شامل گزید ه ای از مقالات تحلیلی درمورد مسائل سیاسی ایران است. |
کپی رایت بنیاد عبدالرحمن برومند
