ما، بخشی از جنبش زنان ایران، به عنوان کنشگران جامعه ی مدنی در عرصه های گوناگون صنفی، مطبوعاتی، سازمان های غیردولتی، احزاب، و از درون کمپین های متعدد، طی سالیان گذشته راه های گوناگونی را برای تحقق خواسته های زنان پیموده ایم و هرگاه ضرورت اقتضا می کرده، برای تحقق این خواسته ها در کنار هم گام برداشته ایم. امروز نیز مصمم شده ایم، به منظور ارائه ی بخشی از مطالبات خود و زنان سرزمین مان، با بهره گیری از فضای انتخاباتی، ائتلاف دیگری را شکل دهیم. هدف این ائتلاف صرفا طرح مطالبات زنان است و درصدد حمایت از کاندیدایی خاص یا مداخله در حق شهروندان برای مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات نیست، بلکه در پرتو این کنش دسته جمعی: ـ ما می خواهیم گفتمان «دولت ـ مردانه» را، که معمولا در فضای انتخابات غلبه دارد، از راه مسالمت آمیز به سمت تحقق نیازهای جامعه ی مدنی و به خصوص مطالبات معوق مانده ی زنان سوق دهیم.

در بیست و چهارم آذر ماه 1387 طیفی از دانشجویان دانشگاه تهران طی بیانیه ای ده سؤال با محمد خاتمی که احتمال کاندیدا شدنش می رفت مطرح کردند. از آن زمان تا کنون، خاتمی کاندید شد و سپس به نفع نخست وزیر پیشین، میر حسین موسوی، صحنه انتخابات را ترک نمود. محتوای خواسته ها و مطالبات دانشجویان در رابطه با مسئله انتخابات که نه آزاد است و نه منصفانه به جای خود باقی است. مسائل مطرح شده در این بیانیه، نمایانگر تلاش بعضی از نیروهای مدنی است که بدون هیچ خوشباوری سعی می کنند از هر روزنه ای برای تقویت نیروهای مدنی و فرهنگ دموکراسی استفاده کنند.

جبهه ی دموکراتیک ایران در سال هزار و سیصد و هفتاد و هشت در ایران تأسیس شد. این جبهه متشکل از چندین سازمان دانشجویی بود که برای یک نظام غیر مذهبی دموکراتیک در ایران فعالیت می کردند. دبیر کل جبهه دموکراتیک ایران حشمت الله طبرزدی، یکی از فعالین دانشجویی اسلامیست در دهه ی شصت بود که در اواخر اواخر دهه ی هفتاد به آرمان های دموکراتیک روی آورد و به مبارزه برای اعمال حقوق بشر در ایران پرداخت.

متن حاضر بیانیه هفتصد تن از مدافعین حقوق برابر است که به مناسبت ۲۲خرداد، روز همبستگی با زنان ایران منتشر شد. روز ۲۲خرداد ۱۳۸۴ چندهزار از کوشندگان حقوق زنان در مقابل درورودی دانشگاه تهران گردهم آمدند تا صدای اعتراض خود را در مورد قوانین تبعیض آمیز بر علیه زنان به گوش مسئولین نظام جمهوری اسلامی برسانند و لغو این قوانین را خواستار شوند. یکسال بعد در همین روز تجمع اعتراضی دیگری در دفاع از برابری حقوق زن و مرد تشکیل شد که با خشونت شدید مأمورین انتظامی متفرق گشت. نیروهای انتظامی به ضرب و شتم بی محابای تظاهر کنندگان پرداختند و تعدادی از آنان را بازداشت کردند. محروم از حق مسلم آزادی بیان و اجتماعشان، زنان دست به ابتکاری تازه زده و کارزار یک ملیون امضاء برای حقوق برابر را براه انداخته (۲۸ مرداد ۱۳۸۵) خواسته هایشان را به بطن جامعه ی مدنی برده و به جلب حمایت مردمی از طریق جمع آوری امضاء پرداختند. فعالین کارزار یک ملیون امضاء مکرر مورد آزار و اذیت مأمورین امنیتی قرار گرفته و قربانی بازداشت ها ی خودسرانه و فشارهای جسمی و روانی می شوند. درحالیکه دولت ایران با محروم کردن فعالین حقوق برابر از حق مسلم آزادی بیان و آزادی اجتماعات، مانع از گردهم آیی آنان در مجامع عمومی شد، آنها روز ۲۲خرداد ۱۳۸۶ را، با انتشاربیانیه ی حاضر که حکومت را برای اعمال خشونت ناروا بر سطوح مختلف جامعه تقبیح می کند، گرامی داشتند.

منبع : تغییربرای برابری

ُ

نویسنده ی متن حاضر، نوشین احمدی، یکی از اعضای فعال و برجسته ی نسل جدید فعالان حقوق زن در ایران است. مقاله ی وی گزارشی است از ارعاب و خشونتی که توسط عوامل دولتی در ایران بر اعضای "کمپین یک ملیون امضاء برای تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان" اعمال می کنند. مبتکرین این کمپین با صدور بیانیه ای در شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۸۵ فعالیت خود را آغاز نمودند. در پایان گزارشش، نوشین احمدی از مسئولین دولتی می پرسد:

آری ممکن است با این برنامه ریزی و مدیریت امنیتی و ابزار های مدرن، بتوانید نسل کنونی فعالان کمپین را منزوی و فلج کنید و کمپین یک ملیون امضاء را به شکست بکشانید، اما با عشقی که در دل کودکان مان می کاریم چه می کنید؟ ممکن است با تکنولوژی پیشرفته به قلب کامپیوتر های شخصی ما رخنه کنید، اما با "رویاهای مان چه می کنید"؟

منبع: تغییر برای برابری

متن حاضر،قطعنامه ای است که بنا بود در پایان تجمع حامیان حقوق زنان در ۲۲ خردادماه ۱۳۸۵ خوانده و پخش شود. فعالین حقوق زنان پیشگامان حرکت مدنی نو پایی هستند که در ایران در حال رشد است و از حمایت سازمان های دانشجویی و دگر اندیشان بهره مند شده.

روز تظاهرات نیرو های انتظامی این تظاهرات را با خشونت بر هم زدند و شرکت کنندگان را متفرق نمودند. بر اساس گزارش سازمان غیر دولتی "دیدبان حقوق بشر" :" ماموران امنیتی و پلیس ساعت ها قبل از آغاز این تجمع مسالمت آمیز که برای روز دوشنبه ١٢ ژوئن برنامه ریزی شده بود، در میدان هفتم تیر به انتظارنشسته بودند. به محض آنکه تظاهر کنندگان دور هم جمع شدند، ماموران امنیتی به سرعت با باتوم شروع به ضرب وشتم انها کردند، از گاز فلفل استفاده نمودند، به آنها اسپری رنگی پاشیدند و آنها را بازداشت کردند... یکی از شاهدان عینی به "دیده بان حقوق بشر" گفته است که دولت برای اولین بار از نیروهای پلیس زن برای دستگیری تظاهر کنندگان زن استفاده کرد درحالی که پلیس های مرد، به دستگیری مردان شرکت کننده پرداختند. به گفته این شاهد عینی، کسانی که ازنزدیک صحنه های یاد شده را مشاهده می کردند از واکنش خشونت آمیز پلیس علیه تظاهرکنندگان شوکه شده بودند".

در دوسال اخیر این سومین بار است که طرفداران حقوق زنان در ایران تظاهرات می کنند. در ۲۲ خرداد ۱۳۸۴ و ۱۸اسفند ماه ۱۳۸۵ نیز حامیان حقوق زنان تظاهراتی در تهران سازماندهی کردند و اعلام نمودند که تا رفع کامل تبعیضات حقوقی برعلیه زنان، به مبارزات مسالمت آمیز خود ادامه خواهند داد.

اکبر گنجی یکی از مسئولین جمهوری اسلامی و از فعالان اسلامیست بود که به طرفداری از دموکراسی به مخالفت با نظام برخاسته است. متن حاضر، دفتر دوم"مانیفست جمهوری خواهی "، قبل از انتخابات ریاست جمهوری سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار نوشته شده. در این دفتر گنجی درمورد پیشنهادات خود برای گزار به دموکراسی و تأکید بر تحریم انتخابات در نظام جمهوری اسلامی، توضیحات بیشتر می دهد و به انتقاداتی که به دفتر اول مانیفست جمهوری خواهی شده بود پاسخ می دهد. اکبر گنجی تنها به جرم اعتقادات سیاسی اش محکوم و پنج سال محبوس شد. گنجی با اعتراض به محکومیت غیر قانونی اش و اعتصاب غذا از حق آزادی بیان شجاعانه دفاع کرد . او در نوروز سال هزار و سیصد و هشتادو پنج از زندان آزاد شد.

در بیست و دو خرداد سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار، قبل از انتخابا ریاست جمهوری، چند گروه فعالین حقوق زنان در مقابل دانشگاه تهران در اعتراض به قوانین تبعیض آمیز علیه زنان تحصن کردند. نیروهای انتظامی تظاهر کنندگان را محاصره و با اتوبوس از عابرین جدا کردند، و مانع از پیوستن مردم به آنان شدند. در های دانشگاه نیز به دستور نیروهای انتظامی بسته شد. و مأمورین با لباس شخصی به متحصنین حمله کردند و آنان نیز در پاسخ شعار در دفاع از حقوق زنان می دادند. قبل از متفرق شدن بانوان تظاهر کننده قطعنامه حاضر را صادر کردند .

در آبان ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و سه، هشت تن از دگر اندیشان ایرانی، طرح یک دادخواست در حمایت از یک رفراندم در مورد قانون اساسی جمهوری اسلامی را، از طریق تارنما، به امضای عموم گذاشتند. در عرض یک سال این دادخواست سی و شش هزار امضاء جمع آوری کرد.

در بيانيه انجمن اسلامی اميرکبير كه به مناسبت سالروز رفراندوم جمهوری اسلامی صادر شده آمده است: ما به عنوان بخشي از جنبش دانشجويي ايران، برگزاري رفراندوم در ايران را، تنها راه جلوگيري از بحران در ايران مي دانيم زيرا مايل نيستيم فرداروزي همسايگان غربي و شرقي ما (عراق و افغانستان) از رفراندوم در ايران سخن بگويند و دولتی خارجي مجري برگزاري آن باشد.

متن حاضر بیانیه ی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر است تحت عنوان " فریاد پایان اصلاحات حکومتی" :"اگر انتخابات خرداد ۸۰ را زنگ خطری برای به پایان رسیدن اصلاحات حكومتی بدانیم ، انتخابات ۹ اسفند ۸۱ مهر تاییدی بود كه از سوی مردم بر ابطال پرونده اصلاحات حكومتی زده شد . "

متن حاضر بیانیه ای است که انجمن اسلامی دانشگاه شریف (تهران)در باره ی انتخابات شوراها ی شهر سال هزار و سیصد و هشتاد و یک صادر کرد. گو اینکه این انتخابات نسبت به انتخابات دیگر در جمهوری اسلامی از آزادی نسبی برخوردار بود، رأی دهندگان در پاسخ به ندای زندانیان سیاسی که دعوت به تحریم کرده بودند، به صورت چشمگیری این انتخابات را تحریم کردند. این واکنش نتیجه ی نارضایتی عمومی از اصلاح طلبان بود که برنامه ی اصلاحات را با جدیت دنبال نکردند و با اولین شکست انتخاباتی خود پس از دوم خرداد روبرو شدند.