این نوشته ، رنجنامه دو جوان بیگناه زانیار مرادی ٢٥ ساله و لقمان مرادی ٢٨ ساله است .در حال حاضر مدت ١ سال است که در زندان رجایی شهر محبوس هستیم .با یک اتهام دروغین و داستانی ساختگی به مجازات اعدام در ملا عام محکوم شده ایم. .ما زانیار و لقمان مرادی لازم می دانیم که تنها بخشی از شکنجه های وحشیانه و رفتارهای ظالمانه ای که توسط مامورین امنیتی جمهوری اسلامی در دوران بازجویی روا داشته اند شما را مطلع کرده و بدینوسیله برای نجات جان خویش از نهادهای بین المللی و حقوق بشری و دوستان استمداد می طلبیم.

سعید ملک پور، ٣٥ ساله و طراح شبکه های اینترنتی که از سال ١٣٨٣ در کانادا اقامت دارد در سال ١٣٨٧ برای ملاقات با پدر بیمارش به ایران سفر کرد و توسط نیرو های سپاه پاسداران دستگیر شد. پیش از این دستگیری، او برنامه ای طراحی کرده بود که کاربران بتوانند بوسیله آن عکس های مورد نظر خود را در وب سایتهای مختلف آپلود کنند. سپس عده ای از این برنامه برای گذاشتن عکسهای پورنوگرافیک استفاده کردند که طبق اظهارات سعید وی از آن بی خبر بوده است. در آبانماه ١٣٨٩ آقای ملک پور به جرم مدیریت سایت‌های پورنوگرافی، توهین به روحانیت، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهور، وابستگی با گروه های ضد نظام و فساد فی الارض توسط شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب اسلامی محکوم به اعدام شد. بنا به گزارش گروههای حقوق بشر وی در حالیکه بیش از یکسال در سلول انفرادی زندان اوین بسر می برد مورد شکنجه نیز قرار گرفت. در سال ١٣٩٠، بازداشت و حکم اعدام آقای ملک پور موجب اعتراضات متعدد مجامع بین المللی حقوق بشر و تشکیل یک کمپین بین المللی برای آزادی وی شد. متن زیر، نامه ای است که خانوادۀ سعید ملکپور در رابطه با بازداشت، محاکمه و محکومیت وی تدوین و برای روشن شدن اذهان عمومی و استمداد از جامعۀ مدنی منتشر کرده است.

عبدالله مومنی ، سخنگوی اسبق دفتر تحکیم وحدت که پس از انتخابات ۸۸ بازداشت شد به ۴ سال و ۱۱ ماه حبس محکوم شد. او اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین در حال گذراندن دوران محکومیت خویش است

توضیح: نوید خانجانی از فعالین حقوق بشر، بالاخص حقوق اقلیت ها، از پایه گذاران کمیته ی محرومان از تحصیل بهائی (کمیته ی حق تحصیل) در مجموعه ی فعالان حقوق بشر در اواخر سال ١٣٨٧ و موسس جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی در ٧ آذر ١٣٨٨ و عضو کمیته ی گزارشگران حقوق بشر می باشد. خود او به دلیل اعتقاد به آیین بهائی، مانند دیگر هم کیشان خود از تحصیل محروم شد. وی در تاریخ ٢٧ اسفند سال ١٣٨٧ با بنیاد برومند مصاحبه ای انجام داد که به صورت مشروح ذیلا خواهد آمد. آقای خانجانی در تاریخ ١١ اسفند ماه ١٣٨٨ در منزل پدرش در اصفهان دستگیر و به اوین منتقل شد. وی ٢٥ روز اول حبس خود را در اوین در انفرادی و مجموعا ٦٥ روز را در بازداشت گذراند و در این مدت از حق داشتن وکیل محروم بوده است. او چندین بار مورد ضرب و شتم قرار گرفته و مجبور شد در اعتراض به شرایط بد بازداشت و عدم رعایت حقوق خود به عنوان متهم دست به اعتصاب غذا بزند. وی همچنین تحت فشار برای انجام اعترافات ویدئویی بوده اما حاضر به انجام این کار نشد. او در تاریخ ١٣ اردیبهشت ١٣٨٩ با قرار وثیقه ی ١٠٠ میلیون تومانی موقتا آزاد گشت. آقای خانجانی در تاریخ ٢٩ آذرماه ١٣٨٩ در شعبه ی ٢٦ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی پیرعباسی محاکمه شد. اتهامات وی عبارت بود از: «نشر اکاذیب»، «تشویش اذهان عمومی» و «تبلیغ علیه نظام به واسطه ی انتشار اخبار و گزارش ها و انجام مصاحبه با تلویزیون و رادیو های بیگانه»، «عضویت در شورای مرکزی کمیته ی گزارشگران حقوق بشر» و هم چنین «تشکیل گروه محرومین از تحصیل». وی در تاریخ یکشنبه ١٠ بهمن ماه ١٣٨٩ از سوی شعبه ٢٦ دادگاه انقلاب تهران به ١٢ سال حبس تعزیری و ٤٠٠٠٠٠٠ ریال جزای نقدی محکوم گردید و هم اکنون در انتظار حکم دادگاه تجدید نظر خود می باشد. متن زیر شهادت اوست که در مصاحبه با بنیاد برومند در تاریخ ٢٧اسفند ماه سال ١٣٨٧ داده شده است

مجید دری ، دانشجوی محروم از تحصیل چند روزی است که از زندان اوین به زندان بهبهان تبعید شده است. زندانی که از محل زندگی خانواده اش هزار کیلومتر فاصله دارد . مجید پنج سال باقیمانده از حبس اش را به عنوان یک دانشجوی ستاره دار باید اینجا بگذراند .اما مجید از فاصله هزار کیلومتری نامه می نویسد و به مادر و پدرش و همه می گوید که تنها نیست. این که در میان استقبال گرم بهبهانی هایی که از دیدن یک زندانی حق طلب خوشحال شده اند و به دیدنش می آیند ،دیگر احساس تنهایی نمی کند . او کیلومترها را درنوردیده و فریاد می زند :« غریب نبودم و غریبه نبودند و از اینجا، از پشت دیوارهای ستبر زندان بهبهان به همه سلام می کنم و می گویم :من یک بهبهانی ام!مردم بهبهان!مرا بپذیرید.»

آقای مهدی اسلامیان که متهم به ارتباط با انجمن پادشاهی شده بود،و به اتهام "افساد فی الارض"، و "محاربه با خدا" به اعدام محکوم شده بود. آقای اسلامیان هفده روز پس از نوشتن این نامه به چوبه دار سپرده شد. او در همین نامه می نویسد: "هم اکنون در برابر چوبه دار ایستاده ام و سه نفر از هم بندانم بخصوص برادر کوچکم (محسن اسلامیان ١٩ ساله) در تاریخ ٢١/٢/١٣٨٨ در شیراز اعدام شدند و مابقی هم بندانم در زندان اوین بدون هیچ دلیل و مدرکی متحمل کیفر شدیم ."

آقای اسلامیان در این نامه از دبیر کل سازمان ملل تقاضا می کند که در سفرش به ایران از زندان رجایی شهر نیز دیدن کند باشد که این بازدید به بهبود وضع زندانیان بیانجامد.

رنجنامه زندانی سیاسی هادی عابدی باخدا که از دهه 60 در پی شلیک گلولۀ پاسداران به نخاعش فلج می باشد و همچنین تعدادی از اندامهای او از کار افتاده است و در شرایط وخیم جسمی در زندان لاکان رشت زندانی است. آقای باخدا از هوادارن سازمان مجاهدین خلق است و یکی از جرائم اش سفر به اشرف بوده است. او در این رنجنامه از شرایط بد زندان و وخمات وضعیت جسمانی خود خبر می دهد.:

در یکی از روزهای بازداشت در زندان اوین فرصتی دست داد تا سخنان شما را از تلویزیون در ضرورت ضدیت با ظلم و رعایت انصاف و عدالت بشنوم (۲/۴/۸۹) و همان روز بود که تصمیم گرفتم تا این نامه را خطاب به شما بنویسم از آن رو که شاید اخبار این بازداشتگاهها به شما نرسد و ندانید که غیر از کهریزک در بازداشتگاه اوین نیز یک زندانی نه تنها از حداقل حقوق برخوردار نیست بلکه شدیدترین فشارهای روحی و جسمی نیز با هدف ترور شخصیتی و اقرار اجباری بر او وارد می شود. همچنین از آنجا که شنیدم در همان ایام که من و امثال من تحت سخت ترین شکنجه ها جهت اعتراف به جرایم ناکرده بودیم، حضرتعالی در خطبه های نماز عید سعید فطر، اظهار داشته اید که “متهم هر چه درباره خود بگوید در دادگاه، این حجت است” قصد کردم طی این نامه شکنجه ها و رفتارهای غیرقانونی، غیرشرعی رفته بر خودم را شرح دهم تا به این پرسش پاسخ جدی داده شود که آیا اعترافاتی که از طریق چنین شیوه های غیرانسانی و غیراخلاقی اخذ می شود نیز از نظر شما معتبر است یا خیر؟ بدین ترتیب و به امید تشکیل کمیته ای حقیقت یاب جهت بررسی آنچه در طول دوران بازداشت، بازجویی و دادگاه بر من به عنوان یک زندانی جمهوری اسلامی در دوران حکومت شما گذشته است را بازگو می کنم. گرچه امیدوارم بازگویی آنچه بر من رفته است، به جای تحقیق در خصوص واقعیت ماجرا و اجرای عدالت، به افزون شدن فشارها و تلخ تر شدن ایام زندان نیانجامد.

شیوا نظرآهاری (زاده خرداد ۱۳۶۳) فعال حقوق بشر، عضو هیات موسس، دبیر سابق و سخن گوی فعلی کمیته گزارشگران حقوق بشر و فعال دفاع از زندانیان سیاسی است. او همچنین فعال حقوق کودکان کار، عضو انجمن زنان تارا، کمپین یک میلیون امضا، روزنامه‌نگار، وبلاگ نویس، و از دانشجویان محروم از تحصیل (برای کارشناسی ارشد مهندسی عمران می‌باشد. در مرداد ماه ۱۳۸۳ شیوا نظرآهاری، دبیر وقت کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی بود که در تجمع کمیته مزبور در جریان تجمع خانواده‌های زندانیان سیاسی در مقابل سازمان ملل بازداشت شد.

وی مجددا در جریان نا آرامی‌های مربوط به اعتراضات به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران، حوالی ساعت ۱۳:۳۰ روز یک شنبه، ۲۴ خرداد ماه ۱۳۸۸، توسط نیروهای اطلاعاتی در محل کار خود بازداشت شد. منزلش تفتیش شده‌است و نیروهای امنیتی وسایل شخصی وی را با خود برده‌اند. در تاریخ ۱۰ شهریور ۱۳۸۸ پس از گذشت بیش از ۸۰ روز از دستگیری شیوا نظرآهاری، قوه قضاییه برای آزادی او درخواست قرار وثیقه بسیار سنگین پانصد میلیون تومانی نمود در حالیکه خانواده شیوا قادر به پرداخت چنین مبلغ هنگفتی نبودند. در پی مراجعات فراوان خانواده شیوا به دادگاه، در تاریخ ۲۵ شهریور از سوی قوه قضاییه قرار وثیقه وی از ۵۰۰ میلیون تومان به مبلغ ۲۰۰ میلیون تومان کاهش یافت. سپس با پرداخت این مبلغ توسط خانواده وی، شیوا نظر آهاری در ساعت ۲۱ تاریخ یک مهر ۱۳۸۸ به طور موقت از زندان اوین تا زمان تشکیل جلسه دادگاه آزاد شد.

شیوا نظرآهاری بار دیگر در بیست و نهم آذر ماه ۱۳۸۸ درحالیکه عازم شرکت در مراسم تدفین آیت الله منتظری بود بازداشت شد. روز پنجشنبه بیست و دو بهمن ماه، شیوا نظرآهاری عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر طی تماس تلفنی س ثانیه ای با خانواده اش از وضعیت وخیم خود در سلول انفرادی خبر داد. شصت روز پس از بازداشت مجدد این فعال حقوق بشر در سلول در تماس خود از ادامه بازجویی ها و افزایش فشار برای پذیرفتن اتهاماتش خبر داد.او به یک سلول انفرادی بسیار کوچک و قفس مانندی متنقل شده بود که در آن حتی از حرکت دادن دست ها و پاهایش محروم شده است.

شیوا متهم به محاربه با خدا شده است، اتهامی که او را با خطر اعدام مواجه کرده است. مستند حاضر، مصاحبه ای است که توسط روزنامه نگار و فعال حقوق زنان، محبوبه عباسقلی زاده، در فاصله بین دو بازداشت، که در آذرماه ۱۳۸۸ انجام شده است.

«سارا» یکی از قربانیان خشونت‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته در ایران است. مأمورین امنیتی او را به عنوان گروگان بازداشت کرده تا برادرش خود را به مقامات معرفی کند. بازجوی سارا برای کشف محل اختفای برادرش سارا را مورد شکنجه های وحشیانه روحی و جنسی قرار داد. سارا هم در جریانات اعتراضات دانشجویی در سال ١٣٧٨ و هم در جریان اعتراضات سال ۱٣٨٨ مورد خشونت نیروهای دولتی قرار گرفته است. شهادت زیر حاصل گفتگوی تلفنی «بنیاد برومند» با این قربانی خشونت دولتی است که شهادتش به دلائل امنیتی با نام مستعار منتشر می‌شود.

کیان امانی عکاس و مستندساز ایرانی است که تا به حال عکس ها و فیلم هایش در رسانه ها و جشنواره های مختلف بین المللی منتشر و به نمایش در آمده اند. وی در سال گذشته علاوه بر عکاسی از اتفاقات پیرامون انتخابات ایران و درگیری های پیش آمده پس از آن، فیلم مستندی پیرامون مشکلات و نادیده گرفتن حقوق همجنسگرایان در ایران ساخته است. این عکاس و مستند ساز در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در ۲۶ خردادماه توسط ماموران موسوم به لباس شخصی با چاقو و باتون مضروب و دو بار بازداشت شد. مصاحبۀ کیان امانی با بنیاد عبدالرحمن برومند، (واشینگتن دی سی، ٢٧ اردیبهشت ١٣٨٩ )، حاوی گزارشی است از اعتراض های مردمی از ٢٦ خرداد ماه تا آخر بهمن ماه ١٣٨٨ در تهران.

رامین حق جو از جوانانی است که در پی حضور در اعتراض های خیابانی پس از انتخابات سال گذشته ایران مورد اصابت گلوله نیروهای دولتی در تهران قرار گرفت و مجروح شد. گلوله شلیک شده به سوی وی پس از اصابت به شکم از ناحیه کمرش خارج شده و باعث به وجود آمدن شکاف بزرگی در کمر و قطع عصب پایش شد. گفت و گوی بنیاد عبدالرحمن برومند با رامین بیانگر بخش هایی از مشاهدات و شرح آنچه بر وی گذشته است. رامین اخیراً برای در امان ماندن جانش به ترکیه گریخته و مانند هزاران ایرانی پناهجو در ترکیه، در انتظار پناهنده شدن به کشور امنی است.

سعید ملک‌پور فارغ التحصیل رشته مهندسی متالورژی از دانشگاه صنعتی شریف است . وی از سال ۲۰۰۵ میلادی در کشور کانادا به طراحی‌ وب‌سایت اشتغال داشت . ملک‌پور در مهرماه سال ۸۷ پس از ورود به ایران بازداشت شد. این زندانی سیاسی در رابطه با پرونده‌ موسوم به «مضلین ۲» مربوط به جرایم اینترنتی بازداشت شد. گفت به همسرش اتهاماتی چون تبلیغ علیه نظام، مدیریت سایت های مستهجن، توهین به مقدسات، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهور، ارتباط با گروههای معاند نظام و ارتباط با بیگانگان و به صورت کلی اتهام مفسد فی الارض” زده اند. حکم اعدام آقای ملک پور پیش از این از سوی دیوان عالی کشور به دلیل "نقص در تحقیقات" به دادگاه بدوی بازگردانده شده بود.

استشهادیه زیر حاصل مصاحبۀ بنیاد عبدالرحمن برومند با یکی از افرادی است که پس از وقایع ۱۸ تیر ماه ۱۳۸۸، روز یاد بود دهمین سالگرد حمله به کوی دانشگاه (۱۳۷۸)، بازداشت، و در آغاز به مدّت چند روز در بازداشتگاه کهریزک، و سپس به زندان اوین منتقل شد. وی نه تنها خود قربانی شکنجه و رفتار خشونت بار مأمورین انتظامی بوده است بلکه شاهد مرگ چند تن از افراد بازداشت شده بوده است که در اثر شکنجه جان باخته اند.

این مصاحبه در آذر ماه ۱۳۸۸ در خارج از ایران انجام شده است. برای حفظ خویشان و نزدیکان مصاحبه شونده از آزار و اذیت نیروهای امنیتی دولت جمهوری اسلامی ایران، نام اصلی مصاحبه شونده محفوظ و از اسم مستعار استفاده شده است.

بهروز جاوید تهرانی از سال ١٣٧٨ تا ١٣٩٠ نزدیک به هشت سال از عمر خود را به اتهاماتی نظیر به "شرکت در تظاهرات خیابانی، عضویت در جبهۀ دمکراتیک و انجمن دانشجویان و دانش آموختگان " در حبس به سر برده است. وی در این نامه از شکنجه و شرایط بد زندان شکایت می کند. بهروز جاوید تهرانی دو سال پس از انتشار این نامه در هفتم دیماه ١٣٩٠ از زندان آزاد شد.

هرگز از مرگ نهراسيده ام , حتی اکنون که آن را در قريب ترين فضا و صميمانه ترين زمان , در کنار خويش حس ميکنم. آن را ميبويم و بازش ميشناسم , چراکه آشنايی ست ديرينه به اين ملت و سرزمين. نه با مرگ که با دلايل مرگ سر صحبت دارم , اکنون که " تاوان " دگرديسی يافته و به طلب حق و آزادی ترجمه اش نموده اند , آيا ميتوان باکی از عاقبت و سرانجام داشت؟ " ما " ای که از سوی "آنان " به مرگ محکوم شده ايم در طلب يافتن روزنه ای به سوی يک جهان بهتر و عاری از حق کشی در تلاش بوده ايم , آيا آنان نيز به کرده ی خود واقف اند؟

احسان فتاحیان

زندان مرکزی سنندج

پسربچه پانزده ساله در خانه امنی نشسته و با جسم و روحی شکسته اشک می ریزد.رضا به حاضر نیست از منزل خارج شود. او از اینکه تنها بماند وحشت زده است. می گوید می خواهد به زندگی خود پایان دهد، و می توان فهمید به چه دلیل.

در سلسله گزارش های مربوط به کشتار سال ٦٧ در زندان های شهرستانهای ایران، مصاحبه ای داریم با یکی از زندانیان سابق در اهواز، که به دلیل وابستگی با شاخه ای از فدائیان خلق از سال ١٣٦٢ تا ٦ شهریور ١٣٦٧ در اهواز زندانی بوده است. وی با پایان یافتن محکومیتش که قبلا از ده سال به پنج سال تخفیف یافته بود، آزاد شد. او ترجیح می دهد با نام مستعار علی در این مصاحبه شرکت کند. (منبع بیداران)

ابولفضل جهاندار، یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی و مسئول وب سایت خبری پویا، در حال حاضر یک دوره سه ساله محکومیت در زندان اوین را می گذراند. اتهامات وی از جمله تبلیغ علیه نظام و توهین به مقامات بوده است.

منبع:مجموعه فعالان حقوق بشر در ایرانَ

محبوبه حسین زاده روز سیزدهم فروردین ماه سال هشتادو شش، همراه با یکی دیگر از فعالین حقوق زنان، ناهید کشاروز، در حالیکه در پی جمع آوری امضا برای کمپین یک ملیون امضاء برای رفع تبعیض علیه زنان در کلیه قوانین ایران بودند، بازداشت شد. این دو فعال حقوق زنان متهم به "اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام" شده و پس از سیزده روز در بازداشت، روز بیست و شش فروردین ماه با قرار کفیل و سپردن بیست ملیون ریال از زندان آزاد شدند. متن حاضر گزارش محبوبه حسین زاده است از دوران بازداشتش، و موارد دیگر زنان زندانی که با آنها در این دوران آشنا شده. تغییر برای برابری

نيويورک، ۵ آوريل ۲۰۰۷ (سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى) -- بنا بر گزارش¬هائى كه اخيراً از داخل ايران ميرسد، دانش آموزان بهائى به طور روزافزون در مدارس ابتدائى و متوسطه در سراسر ايران مورد آزار، توهين و سوءرفتار قرار ميگيرند.در يک مدت زمان سى روزه، يعنى از نيمه¬ى ژانويه تا نيمه¬ى فوريه، در حداقل ۱۰ شهر از شهرهاى ايران، حدود ۱۵۰ مورد توهين، بدرفتارى و حتى اِعمال خشونت بدنى از سوى مسئولين مدارس نسبت به دانش آموزان بهائى گزارش شده است.

وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران در اقدامی شوم به مقامات سراسر کشور دستور داده است که عملیّات تحت ‌نظرگیری بهائیان، به ویژه کنترل فعّالیّت‌هاى اجتماعى آنان را شدّت بخشند. وزارت کشور از مقامات استانداری‌های سراسر کشور خواسته است که پرسشنامۀ مفصّلی در باره شرایط و فعّالیّت‌های بهائیان، از جمله چگونگی "وضع مالی"، "تعامل اجتماعى" و "ارتباط آنان با محافل خارجی" را تکمیل نمايند.

دکتر رویا طلوعی از فعالین حقوق بشر در کردستان ایران است که روز دهم مرداد ماه ۱۳۸۴، در پی تظاهرات مردم کردستان که در اعتراض به شکنجه و قتل آقای شوانه قادری توسط نیروهای انتظامی دولت جمهوری اسلامی، رخ داد، توقیف شد. خانم طلوعی ۶۶ روز در بازداشت به سر برد. متن حاضر، باز نویس مصاحبه ای است که وی پس از آزادی و خروج از ایران در مورد شکنجه هایی که متحمل شده است، با مریم احمدی خبرنگار رادیو فردا داشت. خانم طلوعی در پایان گفتگو گفت: "حرف اصلی من برای قدرتمداران دنیا این است كه بدانند مساله ما فقط انرژی اتمی نیست. نقض حقوق بشر بزرگترین مساله ایران است. اگر واقعا ایران قرار است برود شورای امنیت، باید به خاطر نقض حقوق بشر برود. آیا شورای امنیت نمی تواند اینها را وادار كند به این كه ملت ما در یك انتخابات آزاد حق این را داشته باشد كه حكومت دلخواهش را انتخاب كند؟ یا كمك كنند برای این كه بتوانیم یك حكومت دموكراتیك داشته باشیم؟ آیا ارزش حقوق بشر كمتر از مسائل انرژی اتمی است؟ اگر ما یك حكومت دموكراتیك و حافظ حقوق بشر داشته باشیم، انرژی هسته ایمان هم معضلی برای دنیا نخواهد بود."

متن حاضر، نامه علي افشاري، یکی از رهبران سازمان دانشجویی دفتر تحکیم وحدت، به رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران. در این نامه علی افشاری فشار و شکنجه ای را که در دوران بازداشتش متحمل شده است توصیف می کند: " 328 روز حبس انفرادي كه 128 روز آن در سلول انفرادي به ابعاد 3/1 در 2 متر و 200 روز در سلول به ابعاد 3 در 6 متر گذشت، ضرب و شتم با چشمان بسته و فحاشي و توهين هاي بسيار و زننده، تهديد مكرر به اعدام و صحنه سازي و برقراري مقدمات اعدام مصنوعي و تلاش براي وادار كردن به نوشتن وصيت نامه، تهديد به انواع و اقسام شكنجه همراه با فرياد هاي گوشخراش به صورت متوالي در گوشهاي اينجانب كه برخي از آنها متضمن فشارهاي جنسي بود..."

. روز اول آذر ۱۳۷۷ داریوش و پروانه فروهر، رهبران حزب ملّت ایران واز منتقدان صریح الهجه جمهوری، به دست عوامل وزارت اطلاعات در خانه‌شان به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسیدند.در این نوشته پرستو دختر فروهرها گزارشی درباره مرگ والدینش و چگونگی تحقیقات و محاکمات پس از آن برای عموم گردآورده است.

متن انگلیسی نامه آقای منوچهر محمدی به اتحادیه اروپا، گزارشی است شکنجه و بدرفتاری مقامات زندان. وی در این نامه از آزادیخواهان سراسر دنیا تقاضای یاری و حمایت کرده بود. منوچهر محمدی در دوران فعالیت دانشجویی اش برای ایجاد اتحادیه های دانشجویی مستقل تلاش نمود.

احمد باطبی یکی از دانشجویانی است که در پی اعتراضات دانشجویی سال هفتاد و هشت توسط نیروهای امنیتی نظام جمهوری اسلامی بازداشت شد. عکس وی در حالیکه پیراهن خون آلود یکی از دوستانش را به دست گرفته بود بر روی جلد مجله ی اکونومیست منتشر شد. وی پس از بازداشت محاکمه و به مرگ محکوم شد. در پی فشار های بین المللی، حکم اعدام به پانزده سال حبس تبدیل شد. احمد باطبی که برای مدتی از مرخصی استعلاجی استفاده نمود، در ۵ مرداد ۱۳۸۵ دوباره توقیف شد و هم اکنون در زندان اوین به سر می برد. متن حاضر، نامه سر گشاده ایست که او به رئیس قوه ی قضاییه در مورد شرائط بازداشت و رفتار مأمورین در طول بازداشت و محاکمه اش نوشته است.

در آذر ماه سال ١٣٧٧ مأموران وزارت اطلاعات داریوش فروهر و همسرش پروانه، دو عضو مسالمت جوی اپوزیسیون، و سه نویسندۀ دگر اندیش، محمد مختاری، محمدجعفر پوينده و مجید شریف را به قتل رساندند. اعتراضات عمومی درپی این قتل ها چنان زیاد بود که مسئولان سیاسی مملکت آن را محکوم کرده و قول پیگیری دادند. روزنامه سلام که با جناحی از مسئولان نظام نزدیک بود پس از یک سری تحقیقات، اطلاعاتی را در مورد این قتل ها منتشر ساخت که نقش مقامات اطلاعاتی عالیرتبه کشور را بر ملا می ساخت. در پی انتشار این اطلاعات، روزنامه سلام ممنوع الچاپ شد. دانشجویان با شنیدن این خبر، دردفاع از آزاد مطبوعات، دست به تحصن اعتراضی زدند. در واکنش به این تحصن، نیروهای انتظامی در نیمه شب هجدهم تیرماه سال ١٣٧٨ به خوابگاه دانشجویان دانشگاه تهران حمله کرده و دانشجویان را با خشونت زیادی مورد ضرب و شتم قرار دادند. در تظاهرات دانشجویان در که در دانشگاه های سرتاسر ایران در اعتراض به خشونت نیروهای دولتی به پا شد، چندین دانشجو کشته شدند. امّا دولت تنها مرگ یک دانشجو، عزت ابراهیم نژاد را راسماً تأئید کرد.

سرکوب خشونت بار تظاهرات دانشجویی، با بازداشت تعداد زیادی از دانشجویان و دگر اندیشان در سرتاسر کشور همراه بود. به رغم قول پیگیری واقعه حمله به دانشگاه، مسئولین قضایی کشور دانشجویان را به احکام سنگین زندان و اعدام محکوم نمودند درحالیکه نیروهای انتظامی مسئول ضرب و شتم دانشجویان را از اتهام حمله به دانشگاه تبرئه کرده، و تنها به پرداخت جریمه محکوم نمودند و با این کار حمله به دانشگاه را از منظر امنیتی مشروع اعلام کردند.

از طرف دیگر مقامات قضایی مملکت، با نقض نص صریح قوانین جزایی کشور، برای محاکمه عزت ابراهیم نژاد که توسط نیروهای امنیتی دولت کشته شده بود، دادگاه تشکیل داده و وی را به جرم "اقدام علیه امنیت ملّی" محکوم کردند، درحالیکه تحت فشار و ارعاب مقامات امنیتی شاهدان قتل ابراهیم نژاد سکوت اختیار کردند و قاتلین او هرگز محاکمه نشدند.

به مناسبت دهمین سالگرد حمله ی فاجعه بار به کوی دانشگاه، برای ادای احترام به خاطره ی قربانیان این فاجعه، بنیاد عبدالرحمن برومند بخشی از متن مصاحبه ی دانشجویانی را که هنگام حمله در کوی دانشگاه بودند در اختیار عموم قرار می دهد.

متن حاضر،گزارشی است از کوشش مستمر خویشاوندان قربانیان کشتار های جمعی که در گورستان خاوران گمنام به خاک سپرده شده اند، برای حفظ خاطره ی عزیزانشان. این گزارش از مجله ی نقطه نشریه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شماره ٦ تابستان ١٣٧٥ اخذ شده است.

مجله ی نقطه شماره مخصوصی به "زندان و شکنجه" در ایران اختصاص داد (تابستان ١٣٧٥ ) مقاله ی حاضر، که در این شماره به چاپ رسید، به آنچه بر خویشاوندان زندانیان سیاسی در دوران کشتار جمعی سال ۱۳۶۷ گذشت می پردازد.

هلموت زیمکوس مهندس آلمانی که پنج سال و نیم در زندانهای جمهوری اسلامی در بند بود ، با وساطت دولت آلمان آزاد شد و به آلمان مراجعت کرد. او در مصاحبه ای با مجله ی آلمانی فوکوس، شماره ۲۸، یازده ژوئیه ۹۴ در بارۀ شرایط زندانیان در ایران و اعمال شکنجه در مورد آنها و حتی کودکان سخن گفت و خواستار یک دادگاه بین المللی برای محاکمۀ دولت ایران شد. ترجمه ی فارسی این متن از "ایران، سرکوب ترور" ، خبر نامه ی کمیته ی ایرانی مبارزه با تروریسم جمهوری اسلامی ایران، شماره آبان ماه ۱۳۷۳ اخذ شده است.

مصاحبه ای با رضا فانی یزدی، که در سال ١٣٦٧ در مشهد زندانی بوده، است... چند روزی پس از بردن سومین گروه از بچه‌های سازمان نگذشته بود که ۲۳ نفر از ما را نیز صدا زدند و از بند ۲ به یک اتاق قرنطینه منتقل کردند و سایر بچه‌ها را به بند یک بردند. دادیار ناظر زندان در دیداری که بطور اتفاقی با یکی از بچه‌ها در راهرو پشت بند داشت به او گفته بود که شما ساکنین قرنطینه گروه بعدی هستید. "این بار که هیات به مشهد بیاید،‌ شما را هم به درک واصل خواهد کرد." این عین جمله‌ای است که حاجی ولی پور که طلبه جوانی بود و در سمت دادیار ناظر زندان مسئول بند سیاسی بود، عینا به یکی از دوستان ما گفته بود.

روز۲۸ مرداد ۱۳۵۷ اسلامیست ها سینما رکس آبادان را به آتش کشیدند. آتش و ندانم کاری مأمورین آتش نشانی منجر به کشته شدن چند صد تن از جمعیت داخل سینما گشت. آن زمان افکار عمومی و شایعات، نظام شاهنشاهی را آمر اصلی آتش سوزی تلقی کردند . این فاجعه در تشدید نارضایی عمومی علیه نظام سابق تأثیری تعیین کننده داشت. کمتر از دو هفته پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ۴ اسفند ۱۳۵۷، سروان منیر طاهری، یک مأمور شهربانی، به اتهام به آش کشیدن سینما رکس آبادان توقیف شد و پس از چهل و هشت ساعت به جوخه اعدام سپرده شد. در سالهای بعد در پی اعتراضات گسترده خانواده های قربانیان، افراد دیگری که با عوامل روحانی طرفدار انقلاب اسلامی در ارتباط بودند در رابطه با حادثه سینما رکس آبادان توقیف شدند. محاکمه آنان و اعترافاتشان نقش روحانیون طرفدار انقلاب اسلامی را در این توطئه برملا ساخت. متن حاضر نامه اعتراض خانواده سروان منیر طاهری است که اتهامات وارده و حضور وی را در محل و زمان حادثه را قویاً تکذیب می کند. این نامه در روزنامه آیندگان به چاپ رسید.